Eger; ilerde bir gun arkani donup KESKE demek istemiyorsan.3 Seyi dogru sec.. Esini dogru sec. Dogru es her zaman uzun zaman flort ettigin kisi degildir.Onemli olan kisa zamanda da olsa fikirlerinin uyustugu, Yasam tarzlarinin benzedigi, Espri anlayisinin yakin oldugu, Zor zamanlarin da hep yaninda olacagini bildigin, Dertlerini, sevinclerini paylasabilecegin, Fikirlerine, olaylara bakis acisina guvendigin, Senin fikirlerine saygi duyan, Konusmaktan sIkilmayacagin, Hayata kustugun zaman seni kabugundan cikartip eglendirebilen, Gozlerine baktiginda ne soylemek istedigini anladigin, Ayni zamanda iyi bir arkadas, Fiziksel gorunusun disinda da seni sen oldugun icin sevebilecek ve bunu kaldirabilecek birini es olarak secmelisin!!! Dunya da boyle biri var mi? Diye sorabilirsiniz simdi. Emin ol var!! Tabii ki sayilari fazla degil.. Hatta hayatta insanin karsisina ya 1 ya da 2 kere cikar, belki de hic cikmaz... Onemli olan onu fark edebilmek. Eger bu satirlari okundugunda aklindan bu ozellikleri barindiran bir isim gecirmissen cok sanlisin. Ne olursa olsun onunla birlikte olmak icin elinden geleni yap. Cunku bir daha onun gibisini bulma sansin cok az emin ol. Butun aptal asIklar gibi ilk hareketi ondan beklersen cok gec kalirsin.. Eger bu satirlar sana boyle birini cagristirmiyorsa.. Onu fark edebilmek icin sadece etrafina bakman yeterli olacaktir. Cunku o da sana bakiyor olacak!!! Isini dogru sec... Dogru is rahat is degildir. Cok kazandiran is de degildir. Kariyer de degildir. Klimali buro ortami da degildir.. Dogru is olmaktan zevk aldigin yerdir. Sabahleyin kalktiginda gitmekte usenmedigin, bikmadigin yerdir. Tabii yaninda rahatlik, para, kariyer varsa ne ala... Arkadaslarini dogru sec. Cok sayida arkadasin olmasi "iyi arkadasin" oldugunun ispati degildir. Guzel gunlerdeki arkadasliklar gecicidir. Mutluluklarinin yaninda, acilarini da paylasabilecegin, Fikirlerine ihtiyac duyabilecegin, Her zaman yaninda olmasini isteyecegin, Senin madden degil manen zengin eden, Bir tek arkadas sana cok seyler katacaktir.

                                                                 SENİN İLE OLMAK

Seninle olmanin en güzel yani ne biliyor musun? Elin elime degmeden, avuçlarimi terleten sicakligini
taa içimde hissetmek.

Seninle olmanin en kötü yani ne biliyor musun? "Seni seviyorum" sözcügü dilimin ucunu isirirken, her
bulusmamizda bos yere saatlerce havadan sudan söz etmek.

Seninle olmanin en heyecanli yani ne biliyor musun? Ayni seyleri seninle ayni anda düsünmek,
birlikte aglamak, gülmek..Ve yanimdayken seni çilginca özlemek.

Seninle olmanin en aci yani ne biliyor musun? Kalabalik ortamlarda seni diger dostlarinla
paylasmak... Telefonda konustugun, yolda hatirini sordugun insanlari, çocukça kiskanmak. Yasadigin
eski asklari dinlemek.

Seninle birlikte olmanin en mutlu yani ne biliyor musun? Tanidik birileriyle karsilasma tedirginligi
ile yollarda yürümek yanmana... Elimdeki semsiyeye inat, yagmurda islanmak birlikte. Elimde
kirçiçegi seni beklemek... Ayni mekanlarda ayni yiyecekleri yemek. Koza'da çay-simit... Moda'da
menemen ve bira çerez... Belki de visne votka.

Seninle olmanin en romantik yani ne biliyor musun? Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi
yildizlara, aya anlatmak...Okudugum kitabin sayfalarinda, dinledigim sarkilarin, türkülerin,
siirlerin her misrasinda seni bulmak.

Seninle olmanin en zor yani ne biliyor musun? Seni kaybetme korkusuyla, hayatta ilk kez tattigim o
tarifsiz duygularimi, umut denizinin ortasinda küreksiz bir sandala hapsetmek... Sevgili yerine
yillarca dost kalmayi basarmak. Yalinayak yürümek biçagin en keskin yerinde. Kanadikça tuz yerine
gözyaslarimi basmak yüregime.

Seninle olmanin tek yan etkisi ne biliyor musun? Nereden bileceksin? Sen benimle hiç olmadin ki!
Olsaydin avuçlarim terlemezdi... Isirmazdim dilimin ucunu... Özlemezdim seni yanimdayken...
Kiskanmazdim. Korkmazdim yollarda yürümekten... Islanmazdim yagmurlarda... Yildizlara, aya dert
yanmaz, böyle her sarkida sarhos olmazdim.

Korkmazdim seni kaybetmekten, ayaklarim kan revan, atlardim sandaldan denize...

Ve her kulaçta haykirirdim seni sevdigimi.

Sen hiç benimle olmadin ki...

Ya aklın başka yerlerdeydi, ya yüreğin! 

 BANA GEREK CENNET DEGIL
SENSIZ CENNET YANIK KOKAR
ÇIÇEK AÇMIS OLAY DEGIL
ÇIÇEK ZATEN SENDE AÇAR
ÇIÇEK ZATEN YINE SEN KOKAR

GÜNDÜZÜM GECEM MÜHIM DEGIL
GÖNÜL ZATEN SENI ARAR
ZAMAN AKMIS KOLAY DEGIL
ZAMAN ZATEN SENDE AKAR
SENSIZ ZAMAN BENI YAKAR

FARKINDAMISIN YOKLUGUMUN
FARKINDAMISIN SOLDUGUMUN
FARKINDAMISIN NERDE OLDUGUMUN

BANA SENSIZ KALMAK DEGIL
SENSIZ GÜNÜ GÖRMEK KOYAR
BANA GEREK CENNET DEGIL
SENSIZ CENNET YANIK KOKAR
ZAMAN AKMIS KOLAY DEGIL
ZAMAN ZATEN SENDE AKAR

FARKINDAMISIN YOKLUGUMUN
FARKINDAMISIN SOLDUGUMUN
FARKINDAMISIN NERDE OLDUGUMUN

BANA SENSIZ KALMAK DEGIL
SENSIZ GÜNÜ GÖRMEK KOYAR

Kollarımda uyuyor ölüm

Sırf üşümesin diye
Üzerini
Sessizliğiyle örtmüştüm
yalnızlığımın

Karabasan rüyalar
soludum
uykusuzluğunda
sensizliğimin
Kollarımda uyandı ölüm

Duyuyorum

Ayaklarımın ucunda..
..Ürpertisi
Beyaz-soğuk
yaşamın

Duyuyorum

Kulaklarımda..
..uğultusu
Koyu kızıl ölümün

* * *

Kollarında harcadı ölüm
Senden bana kalan
nice ömrünü

Senden sonra

Ölümdü..
..son yolcusu
kollarımın

Yokluğun değil ki bu
gülüm

Kollarımda öldü
ölüm..

Bir gözlerin vardı, gözyaşım kaldı
Bir yüreğin vardı, hatıran kaldı
Bir sözlerin vardı, sitemim kaldı
Bir hayat aşkım vardı, gitti yarım kaldı

Son bir acım vardı, o da sensiz kaldı
Ah bu canım güllere yandı, sensiz nefes aldı

Yar yalan değildi, bir rüya gibiydi
Bitti yüreğimde acısı kaldı

Dön; nasıl kimle nerdeysen
Dön; beni biraz sevdiysen
Dön; yüreğimde hasret, çaresiz kaldı

Seviyor Mu?

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri
ile hemen beslenmeye başlamış.Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine
güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış.Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin
sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış. Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği
mutlulukla uçmaya başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış. Derken bir vadiye
gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür
ucunda bir papatya görmüş. Bir anda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını bilememiş. içinden "Ne
muhteşem bir çiçek" diye geçirmiş. Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin
üzerinden geçip doğruca onun yanında almış soluğu. "Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gördüm
ve yanınıza gelmek istedim. "Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve "Merhaba" demiş, "ben de
yalnızlıktan sıkılmıştım zaten. "Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede
dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış. Papatya da ona kendinden bahsetmiş.
Birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş. Gece olunca
beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla
papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı çok sevmiş. O kadar çok
sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış. Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş.
Ama cesaret edip de bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden
kaybetmekten korkmuş. Papatya da kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini.
Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki
sevgili yan yana ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler. Böylece saatler saatleri
kovalamış.

Günler geçip de, kelebek artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya dönmüş
ve; "Üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek" demiş. Papatya buna bir anlam verememiş. "Neden" demiş.
"Yoksa benim yanımda mutsuz musun?". "Hayır" demiş kelebek. "Bilakis, sen benim hayatıma anlam
kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık
kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim."

Papatya bu duruma çok üzülmüş ama yapacak bir şey yokmuş zaten. Kelebek artık hiç gücünün
kalmadığını, daha fazla tutunamayacağı nı fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya "Seni
seviyorum" diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece "Ben de..." diyebilmiş kelebeğin arkasından.
Ardından da gözyaşlarına boğulmuş. İçinden "Keşke onun da beni sevdiğini bilseydim. Keşke onu
sevdiğimi söyleyebilseydim." diye geçirmiş. Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği
günlerin acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış.
Her düşen yaprakta papatya, "seviyormuş" diye geçirmiş içinden.

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş:
"Seviyor mu, sevmiyor mu? "...